Köleleştirilmiş Afrikalıların torunları, sembolik özürlerin nesiller boyu süren kayıpları ve adaletsizlikleri telafi edemeyeceğini söylüyor.

Köleleştirilmiş Afrikalıların birçok torunu için, transatlantik köle ticaretine dair resmi bir özür, adalet anlamına gelmiyor. Tazminat talepleri ağırlık kazanırken, anlamlı bir eylem olmadan yapılan kabulün, nesiller boyu süren kayıpları, yerinden edilmeyi ve sömürüyü ortadan kaldıramayacağını söylüyorlar.
Kölelik ve tazminat adaleti üzerine düzenlenen ve Accra'da gerçekleşen üç günlük "Sonraki Adımlar" konferansı, devlet başkanlarını, politika yapıcıları, hukuk uzmanlarını, sivil toplum gruplarını ve Afrika diasporası temsilcilerini bir araya getirerek tartışmaya yeniden ilgi kazandırdı. Bu toplantı, Birleşmiş Milletler Genel Kurulu'nun 123 ülke tarafından desteklenen ve transatlantik köle ticaretini insanlığa karşı en ağır suçlardan biri olarak tanıyan tarihi bir kararı kabul etmesinden aylar sonra gerçekleşti.

Katılımcılar, kölelikten kâr elde eden ülkeler ve kurumlardan resmi özür dilenmesini, tazminat mekanizmalarını, borç hafifletmeyi, kültürel eserlerin ve insan kalıntılarının iadesini, eğitim girişimlerini ve daha güçlü uluslararası işbirliğini içeren 19 maddelik bir çerçeve kabul etti.
Ancak köleleştirilmiş Afrikalıların birçok torunu için, ne kadar resmi olursa olsun, bir özür asla yeterli değildir.
Afrika Diasporası 126+'dan Yaw Owusu Akyeaw, verdiği demeçte, "İnsanlığa karşı işlenen vahim suçlar için özür dilemeyi pek de hevesle kabul etmiyorum" dedi. Bu örgüt, diaspora üyeleri için Gana'da oturum izni ve vatandaşlık yollarını kolaylaştıran bir lobi grubudur.
Akyeaw, "Sözlü özür, yapılan yanlışı kabul etmenin sembolik bir yoludur; ancak zararı onarmak veya yanlıştan etkilenenleri tazmin etmek için somut hiçbir şey yapılmaz," dedi.